<div style='background-color: none transparent;'></div>
Home » » ေညာင္ပင္ေပၚက လင္ဗန္း (၁) (သူရဲ မေၾကာက္တတ္သူမ်ားသာ ဖတ္ရန္)

ေညာင္ပင္ေပၚက လင္ဗန္း (၁) (သူရဲ မေၾကာက္တတ္သူမ်ားသာ ဖတ္ရန္)

မွတ္မွတ္ရရ လြန္ခဲ ့တဲ ့၂ နွစ္ေလာက္ကပါ။ ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း (အလင္း)ရဲ႕ အေဖက ေမျမိဳ ့အလြန္၊ မဟာအံ႔ထူးကံသာ ဘုရားနားမွာရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕ျခံေဟာင္းတစ္ခုကုိ ျပန္ေဖၚတယ္။ ဥယ်ာဥ္ျခံစုိက္ဖုိ႔ေလ။ အဲဒီျခံက ၀ယ္ထားတာေတာ႔ ၾကာပါျပီ။ ဒါေပ့မယ္ လူမေန သူမေနဆုိေတာ႔ဗ်ာ ေတာ္ေတာ္ကုိ ျခံက ရွုပ္ေနတာ။ အဲဒါနဲ႔ သူျခံကုိ ရွင္းဖုိ ့အေရး ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ရွိေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ကို လွမ္းေခၚတယ္။ 
ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အားေနတဲ႔ အခ်ိ္န္ျဖစ္ေတာ႔ သြားကူတယ္ ဆုိပါေတာ ့။ မကူလုိ႔လည္း မျဖစ္ျပန္ဘူးခင္ဗ်။ သူက ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမြစား၊ အေမြခံ အျဖစ္ ေမြးစားထားတာ။ ေတာ္ၾကာ သူေခၚတာ မလာရ ေကာင္းလားဆုိျပီး ကြ်န္ေတာ္ကုိ အေမြျဖတ္လုိက္မွ ဟီး ။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကုိ “ပါးပါး” ပဲေခၚတယ္။ သူ႔မိန္းမကုိ “မားမား” ေခၚတယ္။ ေမြးစားတယ္ဆုိေပ႔မယ္႔လည္း အေဖအရင္းလုိ၊ အေမအရင္းလုိျဖစ္ေနပါျပီ။ ျပီးေတာ ့ “ပါးပါး” ေရာ၊ “မားမား” ေ၇ာက အသက္ၾကီးေနျပီ။ သူတုိ ့အေနနဲ႔ ့ျခံအလုပ္ေတြ၊ အၾကမ္းပတမ္းေတြ မလုပ္သင့္ေတာ႔ဘူး ထင္လုိ႔ သြားတာလည္းပါတယ္။
သူ ကြ်န္ေတာ္ကုိ ေခၚရတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းက ဒီလုိဗ်။
သူ႔တစ္ေယာက္တည္း ျခံရွင္း၊ အပင္စုိက္၊ အလုပ္သမား ဦးစီးဆုိရင္ ေမျမိဳ ့မွာ ရွိေနတဲ႔ သူ႔ရဲ ့အလုပ္ေတြ လည္း လစ္ဟင္းတယ္။ ျပီးေတာ ့ျခံထဲမွာ အပင္စုိက္ရင္ ညအိပ္၊ ညေန ေနဖုိ႔ၾကေတာ႔လည္း သူက မိန္းမနဲ႔ သမီးနဲ႔ဆုိေတာ႔အဆင္မေျပျပန္ဘူး။ အေနာ္ ငဇူးကုိ ေခၚလုိက္ရင္ အဲဒါေတြ အားလုံးအဆင္ေျပတယ္။ သူက ျခံအတြတ္ ကုန္က်တဲ႔ေငြထုတ္ေပးယုံပဲေလ။ က်န္တာက ကုိယ္႔ဘာသာ ကုိယ္ဦးစီးသြားလုိ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ ့ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနတယ္။ ျခံလုပ္ေနတယ္ဆုိရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ုိင္းကူၾကမွာ။ အလုပ္သမားခ သိပ္ကုန္စရာမလုိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ပန္းျခံထဲက လူေတြကုိေခၚခုိင္းလုိ႔ေတာင္ရတယ္။ အမ်ားဆုံးရွင္းရ တပတ္ေပါ့ဗ်ာ။ ။ လူမ်ားရင္ေျပာပါတယ္။
လူနည္းနည္းနဲ ့ရွင္းရင္ ေသရခ်ည္ရဲ ့။
အဲဒီျခံရဲ ့တည္ေနရာက မုိက္တယ္ဗ်။ ဥယ်ာဥ္ျခံလုပ္ခ်င္တဲ႔ သူေတြအတြတ္ ေတာ္ေတာ္ကုိ အဆင္ေျပတဲ႔ေန ရာပါ။ မန္းေလး-လားရွုိး ကားလမ္းမၾကီးေဘးမွာရွိတယ္ဗ်ာ။ ျပီးေတာ ့ေတာင္ကုန္းေလးအတုိင္း ခပ္ေျပေျပ ေလး ေအာက္ဘက္ကုိ ဆင္းသြားတယ္။ အရမ္းမုိက္တယ္။ ျခံထဲမွာလည္း အရိပ္ရအပင္ေတြ အမ်ားၾကီး၊ မနက္ခင္းေတြဆုိ စိမ္႔ေနေအာင္ခ်မ္းတာ။
ေတာ္ေတာ္ကုိ ေနခ်င္စရာေနရာေလးပါ။ တစ္ခုပဲ ဆုိးတယ္။ ျခံရဲ ့ဟုိဘက္က သခၤ်ိဳင္းကုန္းပါ ။ ဟီး။ အခုေတာ႔ အဲဒီ သခ်ၤဳိင္းကုန္း ေပ်ာက္ျပီး ျခံအသစ္ေတြ၊ ဘာေတြ ျဖစ္ေနပါျပီ။
ဒီလုိနဲ ့ျခံကုိ စရွင္းတဲ႔ ေနမွာ လူကေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတယ္ခင္ဗ်။ ျခံပတ္ပတ္လည္ ၀ါးတုိင္ေတြ ကာထား တယ္။ နွစ္ေတြၾကာေတာ႔ ေဆြးကုန္ျပီ။ အဲဒါေတြ အကုန္ အစကေန အဆုံးအရင္ျပန္လုပ္။ ျပီးေတာ ့ျခံထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ ေအာက္ေျခရွုပ္ေသာ ေပါင္းျမက္ေတြ အကုန္လုိက္ရွင္းနဲ႔ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွ ျခံက ျပီးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ၀ုိင္းကူလုိ႔ပါ။ မဟုတ္ရင္ မလြယ္၀ူး။ ဘယ္က ဘယ္က ႏြယ္ပင္ေတြမွန္းလည္း မသိ။ အဲဒါေတြလုိက္ရွင္းရတာပဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ အျမစ္ရွိတဲ႔ေနရာေတြထိ သြားျပီး ေျမလွန္ပစ္ရတယ္။ ေတာ္ၾကာ ကုိယ္သီးပင္၊စားပင္ စုိက္ျပီးမွ ျပန္ေပါက္လာလုိ ့ ကုိယ္႔ရွိတဲ႔ဟာ ကုန္ရခ်ည္ရဲ ့:D ။
ျခံကုိ ရွင္းေနတဲ ့ရက္သတၱပတ္ကာလလုံးဟာ ကြ်န္ေတာ္ ျခံထဲမွာပဲ အိပ္၊ ျခံထဲမွာပဲ စားတာ။ ထမင္းဟင္း ကုိေတာ႔ အလင္းက လာပုိ႔ေပးတယ္။ အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတာက စစျခံရွင္းတဲ႔ ရက္ကတည္းက ေကြ်းလုိက္တဲ႔ဟင္းဗ်ာ။ သက္သက္လြတ္ခ်ည္းပဲ။ ပဲဟင္း၊ ပဲငပိ၊ မုန္လာဥဟင္းခ်ိဳ။ အေၾကာ္ေတြ က်ျပန္ ေတာ႔လည္း ပဲပင္ေပါက္ေၾကာ္၊ ပန္းပြင့္ေၾကာ္၊ စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ အသီးအရြက္ေတြခ်ည္း လိမ္ ့ေကြ်းတာ။ စစျခင္းေန႔ေတြကေတာ႔ သိပ္မသိသာဘူးေပါ့ဗ်ာ။
ရန္ကုန္မွာက ဒီလုိ အသီးအရႊက္ ခုခူး၊ ခုေၾကာ္ ဆုိတာက ရွားမွရွားဟာကုိ။ ေရခဲေသတၱာထဲ သိမ္းထား ကုိယ္စားခ်င္မွ ထုတ္ေၾကာ္ဆုိေတာ ့ဘယ္လတ္ဆတ္လိမ္ ့မတုန္းေနာ႔။ အဲဒီေတာ ့စစျခင္းေန႔ေတြမွာ သိပ္မသိသာဘူးဗ်။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ႔ ရုိးလာတာေပါ့ဗ်ာ။ အီလည္း အီလာတယ္။အဲဒါနဲ ့အလင္းလာေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတယ္။
“ဟဲ႔၊ မားမားက ငါ႔ကုိ ရန္ျငဳိးမ်ား ထားေနလားတိ၀ူးေယာ။
ေန႔တုိင္း အသီးအရႊက္ ေရလုံျပဳတ္ေတြခ်ည္း လာေနေတာ႔တာပဲ” လုိ႔ေလ။ အဲဒီေတာ႔ သူက ဒီလုိေျပာတယ္ ခင္ဗ်။
“ပါးပါးက ဒီျခံထဲမွာ ေနတဲ႔သူမွန္သမွ် သက္သက္လြတ္စားရမယ္။ အညွိ(အသားစိမ္း၊ ငါးစိမ္း) မသြင္းရဘူး လုိ႔ ေျပာတယ္ဟ” တဲ႔။ ေသေယာ။ ေမြးစားအေဖအမိန္႔ဆုိေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း မလြန္ဆန္၀ံ႔ဖူး။ သူက စိတ္တုိရင္ ကုိယ္ထက္ၾကမ္းတယ္ ။
ဒီေတာ ့ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္ အလင္းကုိ ထမင္း၊ဟင္း လာမပုိ႔ခုိင္းေတာ႔ဘူး။ စားစရာရွိရင္ အိမ္ျပန္ စားတယ္။ ဘယ္ေလာက္မွ ေ၀းတာမွ မဟုတ္တာ။ အမ်ားဆုံးသြားရ ျမိဳ႔ထဲနဲ႔ဆုိ ေလးမုိင္ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ။ ဆုိင္ကယ္စီး ခဏေပါ့။
ဘယ္ ဒုကၡခံမလဲ။ ။ ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဒီလုိပဲ။ အိမ္ျပန္စားၾကတယ္။ ျပီးရင္ နာရီစင္နားက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ျပန္ခ်ိန္း။ လက္ဖက္ရည္ေသာက္၊ ေစ်းလာတဲ ့ေဆာ္ေတြငမ္း ။ ျပီးရင္ ျခံထဲသြားၾက တယ္။
ျခံထဲမွာက အကုန္လုံးေတာ ့ရွင္းျပီးျပီ။ ျပီးေတာ ့ တဲေဆာက္ဖုိ႔ က်န္ေသးတယ္။ အဲဒီဟာအတြတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီးေဆာက္ၾကတယ္ေပါ့။ ပါးပါးက သူ စိတ္ေျပ၊ လက္ေပ်ာက္ေနခ်င္ ေနလုိ ့ရေအာင္ ခုိင္ခုိင္၊ ခန္႔ခန္႔ ထုိးဆုိတာနဲ ့ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လည္း ေျခတုိင္ရွည္ တဲတစ္လုံးထုိးရတယ္။ ျခံလည္မွာထုိးတာပါ။ တဲထုိးျပီးေတာ႔လည္း တာ၀န္က ျပီးေသးတာမဟုတ္၀ူးေနာ္။ ျခံထိပ္ကေနျပီးေတာ ့ တဲအထိ လမ္းေဖါက္ ရေတးတယ္။ လမ္းေဖါက္တယ္ဆုိတာကလည္း ေျမကမညီလုိ႔၊ ညီသြားေအာင္ ျငိွတာပါ။ လမ္းကလည္းဗ်ာ။ ေဖါက္ေနတာ အတည္႔၊ အယ္…ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ေဖါက္ျပီးေရာ ေညာင္ပင္ၾကီး ခံေနေတာ႔တာပဲ။ ေညာင္ပင္ကလည္း သာမန္ဆုိ မေျပာလုိပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ကုိၾကီးတာ။ လူၾကီး ေလးဖက္စာေလာက္ရွိ တယ္။ သာမန္အခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ႔ မေျပာလုိေပမယ္႔ လူေတြက ပင္ပန္းေနျပီေလဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္မလား။ အဲဒီေတာ ့ ေညာင္ပင္ကုိ ေကြ႔ပတ္ျပီး ေဖါက္ဖုိ႔ကုိ ေတာ္ေတာ္ကုိ စဥ္းစားေနရတယ္။ မလုပ္ခ်င္ေတာ ့ဘူးေလ။ အေနာ္လည္း မလုပ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ဒါေပ႔မယ္ ပါးပါးက ဒီေန႔ အျပီးေနာ္ ဆုိျပီး အမိန္႔ေပး ထားေတာ့ လည္း မလုပ္လုိ႔က မရ။ အဲဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လူေတြကုိ ဒီလုိျမဴဆြယ္ရတယ္။
“ဆင္ေကာင္လုံး၀င္ အျမွီးက်မွ တစ္ကြာ၊ အားလုံးျပီးေတာ႔မွာ ဒါက ကပ္ခံေနေသးတယ္။ ကဲပါဗ်ာ။ ဒီေန႔ျပီး ေအာင္ လုပ္လုိက္ၾကတာေပါ႔။ ေနာက္ေန႔ည ပြဲခံမယ္ဗ်ာ။ ေအာင္ပြဲ အေနနဲ႔ ေနာ္” ဆုိျပီး ျမဴဆြယ္သံေလး လည္းထည္႔၊ ေတာင္းပန္သံေလးနဲ႔လည္း ေျပာ၊ မ်က္နွာကုိလည္း သူေတာင္းစားလုိ သနားစဖြယ္လုပ္ျပမွ အဲဒီလမ္းက ေညာင္ပင္ကုိ ေကြ႔ပတ္ေဖာက္လုိ႔ ျပီးေတာ္မူတယ္။ ေလဒယ္။ အဟုတ္။
အဲဒါနဲ ့ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ျခံထဲကုိ “ပါးပါး” က လာၾကည့္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အားလုံး ၾကဳိးၾကဳိးစားစား လုပ္ထားတာဆုိေတာ႔ သူက မပင္ပန္းရပဲ သေဘာက်ေတာ္မူတယ္ေလ။ ျပီးေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ကုိ သူက အိမ္မွာ လုိက္ အိပ္ဖုိ႔ေခၚတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္လုိက္လိမ္႔မတုန္း။ ဒီညက ပါတီပြဲ လုပ္မွာ ေလ။ မူးၾကမွာ ။ လုိက္ပါ၀ူး။ အဲဒါနဲ႔ “ျခံေအာက္ပုိင္း ရွင္းဖုိ႔ နည္းနည္းက်န္ေသးလုိ႔” ဆုိျပီးေနခဲ႔ရ တယ္။ သူလည္း ျပန္ေရာ အသား၀ယ္တဲ႔သူက၀ယ္၊ အရက္၀ယ္တဲ႔လူက၀ယ္။ အကင္လုပ္စားမယ္ဆုိတဲ႔ လုူေတြကလည္း အကင္စက္ေတြ ဘာေတြျပန္ယူေပါ့ဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက မီးစက္ေတြဘာေတြေတာင္ မလာတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔မယ္။ သီခ်င္းဖြင့္မယ္။ မီးပုံပြဲ လုပ္မယ္ဆုိျပီး ။ ျပီးေတာ ့ညပြဲ အတြတ္ ျပင္ၾက၊ ဆင္ၾကေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္က နည္းနည္း အားေနတာနဲ႔ ေန႔လည္ပုိင္းေလာက္မွာ လမ္းေဖါက္တုန္းက ခံေနတဲ႔ ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ ကြပ္ျပစ္ေလး သြားရုိက္ျဖစ္တယ္။ ဘာရယ္၊ ညာရယ္ ဟုတ္ပါ၀ူး။ ဒီလုိပဲ အားေနတာနဲ႔ ရုိက္ထားလုိက္တာ။ ျပီးေတာ ့ေရအုိးစင္တင္ဖုိ႔လည္း ေတြးမိတယ္။ ဒါက ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ ျခံတုိင္းမွာ ဒီလုိ အပင္ၾကီးၾကီးေတြ႔ရင္ ကြပ္ပ်စ္လုပ္ျပီး၊ ေရအုိးစင္တင္တာက အက်င့္ျဖစ္ေနျပီ။
ကြပ္ပ်စ္က ထုိင္ခ်င္ထုိင္၊ အိပ္ခ်င္အိပ္။ အိပ္ျပီးထရင္ ေရအုိးစင္က ေရေသာက္ ျပီးရင္ ျပန္အိပ္ ။ ရာသီဥတု ပူရင္ေျပာပါတယ္ ဟီး။
ဒီလုိနဲ ့ညေနေစာင္းေတာ ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ပါတီပြဲေလး အသက္၀င္လာတယ္။ အကင္လုပ္တဲ႔သူကလည္း ညေနကတည္းက ကင္ေနတာေလ။ အခ်ည္ရည္ လုပ္တဲ ့အဖြဲ႔လည္းက ရွယ္လုပ္ထားတာ။ ဘီယာကလည္း စည္နဲ႔ ။ အရက္ကလည္း ဖာလုိက္။ ကုန္က်စရိတ္က အေနာ္စုိက္ ။ အဟုတ္။ အဖုိးၾကီး(ပါးပါး) ကဗ်ာ။ သူ႔ျခံ လွရင္ ငဇဴးျပန္ေတာ ့ဆုိတာခ်ည္းပဲ။ မဟုတ္ရင္ သူ႔သမီးကုိ ဟုိေခၚ၊ ဒီေခၚနဲ႔ ေလွ်ာက္လစ္ေနမွာ ဆုိး လုိ႔။ ျပီးေတာ ့အေနာ္သူ႔ဆီမွာ ေနတယ္ဆုိ သူတာ၀န္ၾကီးတယ္ဆုိပဲ ။ အဲဒီလုိ ခ်စ္တာ ကြ်န္ေတာ္ကုိ။ အခု လည္း ျခံနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔ ကုန္က်စရိတ္သာ သူထုတ္တာ။ ဒီလုိ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ပြဲခံတာၾကေတာ ့လုပ္တာ မဟုတ္၀ူးရယ္။ သူကလည္း လူဂြစာ။ သူကုိ စကားေျပာရင္ ျပန္ေျပာခ်င္မွ ေျပာတာ။ အေကာင္းသြား ေျပာရင္လည္း ဆဲလႊတ္ရင္လႊတ္တာ။ ေပါင္းရခက္၊ မေပါင္းရခက္။ အဟုတ္ေလ။ ေတာ္ေတာ္ ညစ္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ အေနာ္နဲ႔ေတာ႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ သူ ဆုံးမရင္ “ဟုတ္။ မလုပ္ေတာ႔ဘူး” ။
ကြယ္ရာဆုိ ရွိတယ္လုိ႔ေတာင္ မထင္၀ူး ။ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တာ။ အခုေတာ ့ဒီပါတီပြဲကုိ အေနာ္ပဲ အစအဆုံး အကုန္က်ခံရတယ္။ ကုိယ္မွာရွိလုိ႔လုပ္တာေတာ ့မဟုတ္ပါဘူး။ အလင္းဆီက ျပန္ေခ်းထားတာ ။ ငါးၾကင္း ဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္တဲ႔ ပါတီပြဲေပါ့ဗ်ာ ဟီး ။ ဒီလုိနဲ ့ပါတီပြဲမွာ စားၾက၊ ေသာက္ၾက၊ ခုန္ၾက၊ ျမဴးၾကနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ညဥ္႔နက္သြားတယ္။ လူေတြကလည္း မ်ားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေယာ။ အလုပ္သမားေတြရဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ။ ဘာေတြမွန္းမသိပါဘူးဗ်ာ။ အမ်ားၾကီးပဲ။ ကုိယ္သိတဲ႔လူလည္း ရွိတယ္။ ကုိယ္မသိတဲ႔လူလည္း ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကုိေတာ႔ လာလာျပီးေတာ႔ မိတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ ကုိယ္က မူးေနတာက ေရခ်ိန္လြန္ေနေတာ႔ ဘယ္သူပါလုိ႔ ၊ ဘယ္သူေတြလာမွန္းကုိ မသိေတာ႔တာ။ လူေတြကလည္း ေနာက္ပုိင္းမူးလာေတာ႔
မိတ္ကို မဆက္ေတာ႔ ဘူး။ ဇြတ္စား၊ ဇြတ္ေသာက္ေနၾကတာကုိး။ ကုိယ္ ဒီလုိပဲ။ အရက္ပဲ မဲျပီးေသာက္ေန ေတာ ့တာေနာက္ပုိင္းမွာ ။
ဒီလုိနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုအိပ္ေပ်ာ္သြားလဲ၊ မသိပါဘူး။ တဲ၀မွာက တာလပတ္ေတြခင္းထားတာေလ။ အဲဒီမွာပဲ ထိုင္ေသာက္ေနရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ။ ကုိယ္ နုိးလာေတာ႔ ၁၁ ခြဲေလာက္ ရွိေနျပီ။ အားလုံးက ေသေနတာ။ ကြ်န္ေတာ္ ဆီးသြားခ်င္လုိ႔နုိးလာတာပါ။ အဲဒါ ဒယိမ္းဒယုိင္နဲ႔ အေပါ့ထသြားတုန္း။ လူတစ္ ေယာက္ေတြ႔တယ္ဗ်။ ဒီလူက ေတာ္ေတာ္ ေသာက္စားပုပ္တဲ႔လူဗ်ာ။ အကင္ေတြက အမ်ားၾကီးက်န္ ေသးတာ ကုိး။ အဲဒါကုိ သူတစ္ေယာက္တည္းဗန္းၾကီးတစ္ခ်ပ္ထဲမွာ ထည္႔ျပီး တုတ္ေနတာ။ ပက္စက္ တယ္ေနာ္။ စားခ်က္ကလည္း။ ျမင္မေကာင္းဘူး။ အီသီယုိးပီးယားကလာတာ ၾကေနတာပဲ။ ပလုပ္ပေလာင္း ကုိ ထည္႔ေနတာ။ အေနာ္ကလည္း ဆီးတအားသြားခ်င္ေနေတာ႔ သူ႔ကုိ တစ္ခ်က္ၾကည္႔ ျပီး ဆက္မၾကည္႔ ျဖစ္ေတာ ့ဘူး။ အဲဒါ အေမွာင္ထဲကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး သြားျပီး ရွဴးရွဴးဖလား၀ါးလုိက္ရတယ္။ လူက ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ႔ ေနသာထုိင္သာ ရွိသြားတယ္။
ဒါေပ႔မယ္႔ အမူးက မေျပေသးဘူး။ ပါတီပြဲ ေပးေနတုန္းမွာ ၀ယ္ထားတဲ႔ ၀ီစကီေတြ ကုန္သြားလုိ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေတာအရက္ေတြ ပုံးလုိက္ယူလာတယ္ေလ။ ။ အဲဒီဟာေတြလည္း ကစ္ထားေတာ႔ လူက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကုိ အမူးက မေျပဘူး။ ဒီလုိပဲ ဒယိမ္းဒယုိင္နဲ႔ ကုိယ္အိပ္တဲ႔ေနရာနားကုိ ျပန္လာျပီးေတာ႔ လွဲေနလုိက္တယ္။ ေကာင္းကင္ကုိၾကည္႔ေတာ႔ ၾကယ္ေတြက လည္ေနတယ္ ။ ဟ…ငါ အမူးမေျပေသးပါလား ဆုိျပီး ေခါင္းကုိ ဟုိလွည္႔ဒီလွည္႔ လုပ္ေနတုန္း။ ခုန ေသာက္စားပုပ္တဲ႔ လူဆီကုိ မ်က္စိက ေရာက္သြား တယ္။ ဒီဘဲက စားေနတုန္းေနာ္ လုံး၀ကုိ မျပီးေသးဘူး။ သူ႔ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ဂရုတစုိက္ၾကည္႔ေနတာ၊ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႔ေနတာေပါ့ေနာ္။ ဒီဘဲက အသြင္းပဲ ရွိတယ္ေနာ္။ ပါးစပ္ထဲက အထုတ္ကုိမရွိဘူး။ အဟုတ္။ ဒီလုိဗ်ာ။ ငါးကင္စားတယ္ဆုိပါစုိ႔၊ အရုိးေလးဘာေလးေတာ႔ ေထြးေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္နွယ္႔ မေထြးဘူးဗ်ိဳ႔။ “ဂလု” ဆုိတာခ်ည္းပဲ။ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးေသာက္ျမင္ကပ္လာတာနဲ႔။
“ေဟ ့လူ။ ခင္ဗ်ားက ဘာလဲ၊ နည္းနည္းပါးပါးေတာ ့ေထြးထုတ္ဗ်ေနာ္။ စားတာကုိ မေျပာလုိဘူးေနာ္။ အရုိးနင္ျပီး ခင္ဗ်ားေသရင္ ျခံနာတယ္။ စားေတာ ့စား၊ ၾကည့္စား” ဆုိျပီး ေငါက္လုိက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာ တဲ႔ အသံကလည္း မူးေနေတာ ့ အာေလး၊ လွ်ာေလးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီဘဲကလည္း ကြ်န္ေတာ္ အသံၾကားေတာ ့လွည္ ့ၾကည္႔တယ္။ အဲဒီမွာ သူ႔မ်က္လုံးက နီတြတ္ေနတာျဗဲ။ မ်က္နွာကလည္း ဘယ္လုိ ေသာက္ခြက္မွန္းမသိဘူးဗ်ာ။ သိိလား။ မျမင္ဖူးဘူး။ အဲဒီလုိလူမ်ိဳး။ နည္းနည္းေတာင္ လန္ ့သြားတယ္။ ဘယ္လုိေခၚမလဲဗ်ာ။ လူတစ္ေယာက္မ်က္နွာပုံစံကုိ ပန္းပုထုတယ္ဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီပန္းပုရုပ္ကုိ အေခ်ာမသတ္ရေသးတဲ႔ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႔။ လူမ်က္နွာေတာ ့လူမ်က္နွာပဲ။ ဒါေပ ့မယ္႔ ၾကည္႔မေကာင္းဘူးရယ္။ အဲဒါကုိ ျမက္ဦးထုပ္ကလည္း ေဆာင္းထားေသးတယ္။ ဒီဘဲကလည္း ကြ်န္ေတာ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႔ တယ္။ ျပီးေတာ႔ “အဟဲ” တဲ ့ ရီျပတယ္ဗ်။ အေနာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ သနားသြားတယ္။
အား…ဒီလူ ေတာ္ေတာ္ ဘ၀အက်ိဳးေပး နည္းတဲ႔လူပါလားလုိ႔ေလ။ မ်က္နွာကုိ ဦးထုပ္နဲ႔ေတာင္ ဖုံးထားရ တယ္။ လူျမင္မွာဆုိးလုိ႔ ဆုိျပီးေလ။ ကုိယ္လည္း သနားလာတာနဲ႔။ သူကုိ
“ကဲ…ကုိယ္ေတာ္ စားခ်င္သေလာက္သာ စား…အေနာ္ေတာ႔ ခေလာ ပီ..ဘုိင္” ဆုိျပီး မ်က္စိနွစ္လုံးကုိ ပိတ္ခ်လုိက္တယ္။
လူလည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
လူက ဘယ္ေလာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလဲ မသိပါဘူး။ မနက္မုိးလင္းေတာ႔ ဆူဆူညံညံ အသံေတြၾကားတာနဲ႔ အေနာ္လည္း နွဳိးလာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။ နာမည္ စံလင္း။ ဒီေကာင္ဗ်ာ။ မနက္ေစာေစာ စီးစီး ေသာင္းက်န္းေနတယ္။
လူတုိင္းကို လုိက္နွဳိးျပီး ျပသနာလုပ္ေနတာ။ အေနာ္လည္း ညက ေသာက္တာမ်ားေတာ႔ ေခါင္းထဲမွာ ကုိက္တာေလ။ ေျပာမေနပါနဲ႔။ အေသပဲ။ အဲဒါ ေခါင္းကုိက္ရက္နဲ ့ပဲ သူဆီကုိ သြားျပီး ဘာဖစ္တာလဲ သြားေမးရတယ္။ ဒီေကာင္က ညက အသားကင္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ႔။ ဘယ္သူ စားပလုိက္တာလဲတဲ႔။ တင္းေနတယ္ သူက။ အသားကင္ေတြ ေပ်ာက္ကုန္လုိ႔ေလ။ အဲဒါနဲ ့ကြ်န္ေတာ္က ညက လူတစ္ေယာက္ အကုန္တီးေနတာေတာ႔ ေတြ ့တာပဲလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။
အဲဒီမွာ ဒီေကာင္က ျပသနာရွာေတာ႔တာပဲ။ ဒီေလာက္ အမ်ားၾကီးကြာ။ တစ္ေယာက္တည္းစားရင္ မကုန္ပါ ဘူး။ ဘာညာနဲ႔ ေတာအရက္ေတြလည္း မရွိေတာ႔ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဘာဆုိ ဘာမွ မရွိေတာ႕တာတဲ႔။ အဲဒီမွာ အိပ္ေနတဲ႔သူေတြလည္း အားလုံးနုိးလာျပီ။ ျပီးေတာ႔ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘာညာနဲ႔ ၀ုိင္းေမးတာနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ မေန႔ညက စားေနတဲ႔သူရဲ႔ ပုံစံကုိ ေျပာျပရတယ္။
အဲဒီေတာ႔ တစ္ေယာက္က ထေျပာတယ္။
“အာ…အဲဒီလုိ ပုံစံမ်ိဳး ငါတုိ႔ ထဲမွာ မရွိပါဘူးဟ၊ ငဇဴးကလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကည္႔႔ပဲနဲ႔၊ နင္ေတာ္ ေတာ္မူးျပီး ေလွ်ာက္ေတြ႔တာ ျဖစ္မယ္” တဲ႔။
ေနာက္တစ္ေယာက္က….
“အာ… အဲဒီလူလား။ ငါညက ဆီးထသြားေတာ႔ေတြ႔တယ္။ ျခံေစာင့္ထင္လုိ႔ ဘာမွ မေျပာတာ။ ဟုတ္တယ္။ သူစားတာျဖစ္မယ္။ သူလာတာေတာ႔ ျခံ၀ ဘက္က ထြက္လာတာပဲ” တဲ႔ ။
အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းမူးသြားတယ္။ ဘယ္နွယ္ ့တစ္ေယာက္၊ တစ္ေပါက္နဲ႔။ ဟုိလူက ေတြ႔တယ္။ ဒီလူက မေတြ႔ဘူး။ ဘာေတြမွန္းလဲမသိဘူး။ အသားပဲဗ်ာ။ စားရင္ ကုန္မွာေပါ့။ မကုန္လည္း မနက္က်ရင္ လႊတ္ပစ္ရမွာခ်ည္းပဲ။ အကင္ေတာ႔ မေျပာတတ္ဘူး။ ဟုိစံလင္း ဆုိတဲ႔ မသာကလည္း သူ႔ မနက္ တီးမုိ႔ လုိက္ရွာတာ။ အကုန္ေပ်ာက္ေနလုိ႔ ျပသနာရွာတာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူေတြ အမ်ားၾကီး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ျငင္းေနေတာ႔…ေတာ္ေတာ္ အာရုံေနာက္လာတာနဲ႔….
“ဘာလဲကြာ။ ဘာျငင္းေနတာလဲ။ အသားပဲ စားရင္ကုန္မွာေပါ့။ ဘယ္သူစားစား။ ထားလုိက္ေတာ႔။ ဒါျပသနာ မဟုတ္တာ။ မဟုတ္လည္း လႊင့္ပစ္ရမွာကုိ။ စံလင္း မသာ။ နင္က တစ္မ်ိဳး” ဆုိျပီး ေအာ္ပ လိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္လူက ေတာ္ေတာ္ကုိ ေခါင္းကုိက္ေနျပီ။ အဲဒီေတာ႔မွပဲ လူစုကြဲေတာ္မူတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ထိ ျငင္းေနၾကအုံးမလဲမသိဘူး။
လူက ေသာက္လုိ႔၊ စားလုိ႔ ျပီးတုိင္း ျပီးတာမဟုတ္ေတာ႔ ခက္တယ္ဗ်ာ။ အခုလည္း မေန႔ည လုပ္ခဲ႔တဲ႔ ပါတီပြဲက အမွုိက္၊ သရုိက္ေတြက တဲေရွ႔မွာ ျမင္မေကာင္းဘူး။ အဖုိးၾကီးလာလုိ႔ ဒါေတြျမင္ရင္ ဆဲမွာ။ အဲဒါနဲ႔ အမွုိက္ေတြ ရွင္း၊ ျပီးေတာ႔ အသားကင္တဲ႔ဟာေတြ၊ မီးစက္ေတြ၊ တီဗီြေတြ၊ အကုန္ ျပန္ပုိ႔။ စားေသာက္ထား တဲ႔ ပန္းကန္ေတြလည္း မနက္မွ ေဆး။ ဒီလုိေတြ လုပ္ၾကရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူေတြက ျပန္ကုန္ျပီ။ ျခံထဲမွာ ရွင္းလင္းတဲ႔ အလုပ္သမားေတြရယ္။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္။ စံလင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း နည္းနည္းပဲ က်န္ခဲ႔ တယ္။ ကုိယ္လည္း ေခါင္းကုိက္ကိုက္နဲ႔ပဲ၊အုန္းတံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းယူျပီး တဲေရွ႔ကုိ လွည္းက်င္းေန လုိက္တယ္။ က်န္တဲ႔သူေတြက ပန္းကန္ေတြသိမ္း။ ခြက္ေတြသိမ္းေပါ့ဗ်ာ။ အမွန္ဆုိ ကြ်န္ေတာ္က ဒီေန႔ ျမိဳ႔ထဲျပန္ရမွာ အဖုိးၾကီးက အတင္းေခၚေနျပီေလ။ ျပီးေတာ႔ ကုိယ္႔ျခံကိစၥကလည္း ရွိေသးေတာ႔ မျပန္လုိ႔က မျဖစ္ျပန္ဘူး။ အဲဒီမွာ ျပသနာက စပါေလေယာ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ႔
မဟုတ္ပါဘူး။ ပန္ကန္ေတြ သိမ္း၊ ခြက္ေတြ သိမ္းလုပ္ေနတဲ႔ သူက သူတို႔ ဟာေတြကုိ စစ္ေနၾကတယ္ေလ။ ပန္ကန္က ဘယ္နွစ္ခ်ပ္၊ ခြက္က ဘယ္နွစ္လုံ။ လင္ဗန္းက ဘယ္နွစ္ခ်ပ္။ ဒီလုိေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒီမွာ “လင္ဗန္းတစ္ခ်ပ္” က ေပ်ာက္ေနတယ္။
အသားကင္ထည္႔တဲ႔ လင္ဗန္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔က ကင္ျပီးေတာ႔ ဗန္းလုိက္သြားခ်ေပးတာကုိး။ အဲဒီလင္ဗန္း ေတြက အေနာ္သူငယ္ခ်င္း နန္းၾကိဳင္ ဆုိတ႔ဲ ေကာင္မေလးက ငွားထားတာ။ သူက မနက္က်ေတာ႔ သူဟာ ေတြ လာသိမ္းတယ္။
သူက လင္ဗန္းေပ်ာက္တာကုိ ေအာ္ၾကီး၊ ဟစ္က်ယ္နဲ႔။
“ဟဲ႔။ ငဇူး။ လင္ဗန္းတစ္ခ်ပ္ ရွာမေတြ႔ဖူး။ ေပ်ာက္ျပီထင္တယ္။ နင္ငါ့ဆီက ငွားတုန္းက မကြဲ၊ မရွ၊ မေပ်ာက္ ေစရပါဘူးဆုိ၊
ခု ဘယ္လုိျဖစ္တုန္း” ဘာညာနဲ႔ဗ်ာ။ လူကုိ လာေအာ္ေနတာ။ သူနဲ႔ကလည္း ေဘာ္ဒါအရင္းၾကီးေတြ။ သူ႔ အေၾကာင္းကုိယ္သိ၊ ကုိယ္အေၾကာင္း သူသိ ဆုိေတာ႔။ သူ ဒီလုိပဲ အာျပဲ တာ သိေနေတာ႔။ 
ကြ်န္ေတာ္လည္း
“အာ..လာေအာ္မေနနဲ႔။ “က” သား ငါးရာ လာတဲ႔ဟာကုိ။ နင့္ဟာမေပ်ာက္ပါဘူး။ ရွိမွာပါ။ ေပ်ာက္ရင္လည္း ေစ်းထဲက ျပန္၀ယ္လုိက္၊ ငါေခါင္းကုိက္ေနတယ္။ ဒါျဗဲ” ဆုိျပီးေျပာလုိက္တယ္။ ရုိးရုိးေျပာတာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပန္ေအာ္ထည္႔လုိက္တာ။ လူက ဒီမွာ ေခါင္းကုိက္ေနတာတစ္မ်ိဳး၊ သူတုိ႔က တစ္မ်ိဳးဆုိျပီးေလ။ နန္းၾကဳိင္ကေတာ႔ သူပစၥည္းေပ်ာက္လုိ႔ ဆုိျပီး အေနာ္ကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးတုတ္ ေတာ႔ တာပါပဲ။
ငဇူး။ ငမူး။ ေသာက္ေကာင္။ ေျပာေတာ႔ တစ္မ်ိဳး၊ လုပ္ေတာ႔ တစ္မ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ စသျဖင့္ေပါ့။ တုတ္တာ။ သူက ငယ္ငယ္ကတည္းက ဒီလုိပဲ တုတ္ေနၾကဆုိေတာ႔ အေနာ္လည္း ဒီလုိပဲ ထားလုိက္တယ္။ ျပီးရင္ေတာ႔ ျပီးသြားတာပါပဲ သူက။ နွုတ္ၾကမ္းတာေလးတစ္ခုပဲ။ က်န္တာ အကုန္ေကာင္းတယ္။ ဟီး စိတ္ရင္းေျပာ ပါတယ္။
သူက အေနာ္ကုိလည္း တုတ္ရင္း၊ သူ႔ပစၥည္းေတြလည္း သိမ္းရင္းေပါ့ဗ်ာ။ အားလုံးလည္း သိမ္းျပီးေရာ။ သူ႔ဆုိင္ ကယ္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကဳိးနဲ႔သုိင္းျပီး။ ကြ်န္ေတာ္ကုိေတာင္ နွုတ္မဆက္ပဲ။ “၀ူး” ခနဲ ေဆာင့္ၾကီး ေအာင့္ၾကီးနဲ႔ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းျပီး ထြက္သြားပါေယာလား။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျမင္ပါတယ္။ သူစိတ္ဆုိးသြား မွန္းလည္း သိပါတယ္။ ေနာက္မွပဲ ေခ်ာ႔ေတာ႔ မယ္ဆုိျပီး တဲထဲ၀င္ျပီး အိပ္ေနလုိက္တယ္။
တဲ ထဲ၀င္ျပီး လဲယုံပဲ ရွိေသးတယ္ဗ်ာ။ ျခံေရွ ့နားက “၀ုန္း” ခနဲ။ အသံနဲ႔အတူ။ “ေအာင္ျမတ္ေလး” ဆုိျပီး နန္းၾကဳိင္ရဲ႔ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္သံပါၾကားလုိက္တယ္။ အေနာ္လည္း ဘာျဖစ္တာလဲဆုိျပီး တဲ၀ထြက္ ၾကည္႔ေတာ႔…လားလား…နန္းၾကဳိက္ဗ်ိဳ႔။ ျခံ၀ကုိ ထြက္တဲ႔လမ္းက ေညာင္ပင္ၾကီးေရွ ့မွာ ဆုိင္ကယ္ၾကီးလွဲလုိ႔။
သူတင္သြားတဲ႔ ပန္းကန္ေတြခြက္ေတြလည္း ျပန္႔က်ဲေနတာပဲ။ ခ်က္ျခင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီနားကုိ ေျပးသြား ရတယ္။ နည္းနည္းေတာ႔လွမ္းတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ႔ နန္းၾကဳိင္က ဆုိင္ကယ္ပိေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆုိင္ကယ္ ကုိ အရင္မ၊ သူ႔ကုိ ဆဲြထုတ္။ အိတ္ေဇာက သူ႔ေျခသလုံးကုိ ပိသြားတယ္။ ရစရာမရွိဘူး။ စုတ္ျပတ္သြားတာ။ ေျခသလုံးအသားကေလ။ သူက ဆုိင္ကယ္ေမွာက္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္လန္႔ေနတဲ႔ပုံစံနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကုိ ဆြဲထူေတာ႔ ငုိေတာ႔တာပါပဲ။
ဘာျဖစ္တာလဲဆုိေတာ႔။ သူက ေျပာတယ္။ သူဆုိင္ကယ္စီးလာတုန္း ပုံးျပာၾကီးနဲ႔ လွမ္းထုတယ္တဲ႔။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္တယ္။ သူ႔ဆုိင္ကယ္နားမွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ညက ေသာက္တုန္းက ေတာအရက္ေတြ သယ္လာတဲ႔ ပုံးအျပာေရာင္တစ္ခုေတြ႔တယ္။ ဘယ္သူထုတာလဲဆုိေတာ႔။ သူက ေညာင္ပင္ေပၚကုိ လက္ညဳိးထုးိျပသဗွ်။ အေနာ္လည္း ေယာင္ယမ္းျပီး ေညာင္ပင္ေပၚေတာင္ ေမာ႔ၾကည္႔လုိက္ေသးတယ္။ ဘယ္နွယ္႔ ေညာင္ပင္ေပၚက ပုံးနဲ႔ထုရတယ္လုိ႔ မၾကားဖူးေပါင္ဗ်ာ။
အဲဒါနဲ႔ …
“နင္ဟယ္…မဟုတ္က၊ ဟုတ္က။ ကုိယ္ဘာသာကုိယ္ မထိမ္းနုိင္ မသိမ္းနုိင္ ဆုိင္ကယ္ေမွာက္တာကုိ ေညာင္ပင္က ပုံးနဲ႔ထုရအုံးမလား” လုိ ့ေမးမိပါတယ္။ အဲဒီမွာသူက တုတ္ေတာ႔တာပါပဲ။ ဒုတိယံမိ အတုတ္ ခံရျခင္းေလ။ တစ္ေန႔တည္း နွစ္ခါ။ သူကုိ အဲဒီလုိေျပာရမလားဆုိျပီးေတာ႔ေပါ့ေနာ္။ ေညာင္ပင္ေပၚက အဲဒီပုံးလိမ္႔ဆင္းလာတာေပါ့။ သူ႔ဆုိင္ကယ္ေရွ့ကုိအဲဒါသူက ေရွာင္လုိက္ေတာ႔ ေညာင္ပင္ဘက္ကုိ ဆုိင္ကယ္ ဟန္္တယ္က ၀င္သြားျပီး ေမွာက္တာတဲ႔။ အေနာ္ကေတာ႔ သူေျပာတာ ဟုတ္၊ မဟုတ္ မေသခ်ာ ေတာ႔။ ေညာင္ပင္ေပၚကုိပဲ ေသေသခ်ာခ်ာလုိက္ၾကည္႔ေနလုိက္တယ္။ အမွန္က အမွုပတ္မွာ ေၾကာက္တာ လည္းပါတယ္။ သူ႔ ဘာသာသူ ဆုိင္ကယ္ေမွာက္တာ၊ ျပီးေတာ႔ သူ႔ပစၥည္းေတြ ကြဲတဲ႔ဟာ ကြဲကုန္ျပီေလ။ အဲဒါအေနာ္ကုိ လွည္႔ ေလ်ာ္ခုိင္း ဘယ္နွယ္႔လုပ္မတုန္း။ သူကေျပာလုိ႔ရတာမဟုတ္ဘူး။ “နင့္ေၾကာင့္ဆုိ…နင့္ေၾကာင့္ပဲ ။ ဘယ္သူေၾကာင့္မွ မဟုတ္ဘူး” ဆုိတဲ႔ လူစားရယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ေညာင္ပင္ေပၚၾကည္႔ေနတုန္း ဘာသြား ေတြ႔တယ္ ထင္တုန္း။ အစကေတာ႔ အျဖဴေလးနဲ႔ ျပားျပားေလးက ဘာလဲမသိဘူး ဆုိျပီးၾကည္႔ေန တာပါ။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႔ေတာ႔မွ… လင္ဗန္းဗ်။ လင္ဗန္း။ အေနာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ကုိ အံ႔ၾသသြား တယ္။
ဘယ္နွယ္! ညက လင္ဗန္းက ေညာင္ပင္ေပၚေရာက္ေနရတာတုန္း ဆုိျပီးေလ။ အဲဒါနဲ႔ တင္းျပီး အားလုံးကုိ လွည္႔ေအာ္ေတာ႔ တာ…နန္းၾကဳိင္ေတာ႔ ပါ၀ူး ။
“ဟ…ဘယ္ေကာင္ လက္ကျမင္းထားတာလဲကြ။ လင္ဗန္းက ေညာင္ပင္ေပၚတင္ထားတယ္။ ငါ..ခြီးထဲမွ” ဘာညာနဲ႔ အေနာ္ ေညာင္ပင္ေပၚကုိ တတ္သြားလုိက္တယ္။ ျပီးေတာ႔ အဲဒီလင္ဗန္းကုိ ယူလာလုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ လင္ဗန္းက အညွီနံေတာင္ ထြက္ေနေသး။ ညက အသားကင္ေတာ႔ အသားစိမ္းေတြ အဲဒီေပၚတင္ထားတာေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ညွီနံထြက္ေနတာ။ ဒါကေတာ႔ မေန႔ကလာတဲ႔ အထဲက တစ္ ေယာက္ေယာက္ လုပ္တာျဖစ္မွာပါ။ စခ်င္တာလည္းပါမယ္။ ေနာက္ခ်င္တာလည္း ပါမယ္ထင္တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ကေတာ႔ အဲဒီလုိလုပ္တဲ႔ေကာင္ ေတြ႔ရင္ေတာ႔ ဆြဲသာထုိးခ်င္ေတာ႔တာ။
ကြ်န္ေတာ္ လင္ဗန္းယူခ်လာေတာ႔ စံလင္းတုိ႔ေယာ၊ အလုပ္သမားေတြေရာ မ်က္စိျပဴး၊ မ်က္ဆန္ျပဴး ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒီလင္ဗန္းကုိ ဘယ္သူယူတင္ထားလဲဆုိတာ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ ဒါေပ႔မယ္ ညက ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ လင္ဗန္းနဲ႔ အသားကင္ အုပ္ေနတဲ႔ ဘဲက ဒီလင္ဗန္းနဲ႔ အုပ္ေနတာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္။ ဒီဘဲရုပ္ကုိက သူခုိး ရုပ္ေလ။ ခေမာက္လည္းေဆာင္းထားေသး။ မ်က္နွာကလည္း ပန္းပုရုပ္နဲ႔။ သူတင္တာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္။ ဒါကြ်န္ေတာ္ေတြးတာပါ။
ဒါေပ႔မယ္ ဒီဘဲက ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္တာေသခ်ာတယ္။ ျပီးေတာ႔ ဒီျမိဳ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ဒီလုိမ်က္နွာမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္ မေတြ ့ဖူးဘူးေလ။ အေတြးေတြကေတာ႔ အစုံပါပဲ။ လင္ဗန္းကုိ ကုိင္ျပီးေတာ႔ေလ။ အားလုံးကလည္း အဲဒါကုိပဲၾကည္႔ေနၾကတာ။ နန္းၾကဳီင္ကေတာ႔ ေပါက္ကြဲေနတယ္။ ဘယ္မသာ လက္ ကျမင္းျပီး လုပ္လဲမသိဘူးဆုိျပီးေလ။ ၾကည့္ရတာ ဒါဆုိရင္ေတာ႔ နန္းၾကဳိင္ေျပာတာ မွန္နုိင္တယ္။ ပုံးကုိ လည္း အဲဒီအေပၚကုိ တင္ခဲ႔တယ္ထင္တယ္။ တုိက္ဆုိင္ခ်င္ေတာ႔ နန္းၾကဳိင္ဆုိင္ကယ္နဲ႔ အသြားမွာ ျပဳတ္က် တာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ဒီမွာက အကုန္လုံးက သိေနတာပဲ။ ဒီလုိမ်ိဳးၾကီးေတာ႔ မစၾကပါ ဘူး။ မေနာက္ၾကပါဘူး။ ဟုတ္တယ္မလား။ ဆုိင္ကယ္က အေနာက္မွာ ပန္းကန္ေတြတင္လာေတာ႔ ၀ိတ္ပါ တယ္ဆုိတာ လူတုိင္းသိတာကုိ။ ၀ူး….ေမာပါတယ္ဗ်ာ။
အဲဒါနဲ႔ နန္းၾကီဳင္ကုိ တဲထဲေခၚျပီး ေဆးလူးေပးေပါ့။ ျပီးေတာ႔ သူ႔ကုိလည္း ေတာင္းပန္ရေသးတယ္။ ပန္းကန္ ေတြ ကြဲရွကုန္တာ အကုန္ ျပန္ေလ်ာ္ေပးပါ့မယ္။ ပါးပါးနဲ႔ အလင္းကုိ သြားမေျပာပါနဲ႔ ဆုိျပီးေလ။ သူသြား ေျပာလုိက္ရင္ အကုန္ေပၚကုန္မွာ။ ေပၚရင္ ဆဲမွာဗ်။ ကုိယ္လုပ္ေပးတာေလး မ်က္နွာေကာင္းရေတာ႔မွာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ နာမည္ဆုိးကထြက္လာမွာ။ ငဇူးတုိ႔ ေသာင္းက်န္းတာေလ ဆုိျပီး။ အဲဒါေၾကာင့္ နန္းၾကဳိင္ကုိ ေခ်ာ႔ျပီးေတာ႔ ေတာင္းပန္ေနရတာ။ ေတာ္ေတာ္ မ်က္နွာငယ္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဘ၀က ဟင့္ ။ သူက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူးရယ္။ေဆးလိမ္းျပီး ပတ္တီးစီးေပးတာေတာ႔ ျငိမ္ခံေနတာပဲ။ အသံေတာ႔ ဘာမွ မထြက္လာ ဘူးရယ္။
မ်က္နွာၾကီးက တင္းျပီးေတာ္ေတာ္ကုိ ေပါက္ကြဲတဲ႔ပုံစံနဲ႔ ၾကည္႔ေနတာ။ ဒီလုိနဲ႔ သူကုိ ကြ်န္ေတာ္ ဆုိင္ကယ္ နဲ႔ပဲ ေခၚလာရတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူ႔ အိမ္လုိက္ပုိ႔ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ မတာမေလးကဗ်ာ။ သူ႔ အိမ္လည္း ေရာက္ ေရာ…သူ႔အေမကုိ ဖက္ျပီး ငိုေတာ႔တာပဲ။ ျပီးေတာ႔
သူ႔ ေျခသလုံးက ဒဏ္ရာၾကီးကုိ ျပျပီး “ဒါေပါ့၊ ငဇဴး ျခံထဲမွာ ျဖစ္ခဲ႔တာ” ဆုိေတာ႔ဗ်ာ။ သမီးထိေတာ႔ အေမ ဘယ္ေနလိမ္႔မတုန္း။ တုတ္ေတာ႔တာေပါ့ဗ်ာ။ သူ႔အေမကလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက အေနာ္နဲ႔သိတယ္။ နယ္မွာဆုိေတာ႔ ဒီလုိပဲ။ အကုန္လုံးက ပတ္သိေနတာ။ သူ႔အေမဆဲေတာ႔ ခံရတာေပါ့ဗ်ာ။ ရွင္းျပလုိ႔မွ မရတာကုိးေနာ႔။
အဲဒီမွာသူ႔ အေမက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ႔….
“သူ႔သမီးေျခသလုံး လွလွေလး ဒီလုိျဖစ္တာ နင့္ေၾကာင္႔၊ သူတုိ႔အိမ္က အုိးခြက္၊ ပန္းကန္ေတြ ကြဲတာ နင့္ေၾကာင္႔” ဘာညာနဲ႔ဗ်ာ။ နင့္ေၾကာင့္ေတြ ထပ္ေနတာျဗဲ။ အေနာ္ၾကာေတာ႔ ေပါက္လာတယ္ဗ်။ ဘယ္နွယ္႔ ဘယ္လုိမွေတာင္းပန္လုိ႔ကိုမရတဲ႔ဟာေတြဆုိျပီးေလ။ အဲဒါနဲ႔ ျပန္ေတာ႔မယ္ဆုိျပီးေတာ႔….ျခံ၀ကေန ဆုိင္ကယ္ ခြျပီး ဒီလုိေအာ္ခဲ႔တယ္။
“ဘယ္နွယ႔္ ၊ ေသာက္က်ိဳးနည္း နန္းၾကဳိင္ေျခသလုံးမ်ားလွတယ္တဲ႔၊ ငါနွယ္႔…သတ္သာေသလုိက္ခ်င္တာ႔ တယ္။ ပေလာင္ေတာင္တတ္ ေျခသလုံးကုိမ်ား” ဆုိျပီးေလ။ ေအာ္ျပီးတာနဲ႔ ဆုိင္ကယ္ကုိ “၀ွီ” ခနဲ ေနေအာင္ သုတ္တာ။
သိတယ္။ အေနာက္ကေန ၀ါးလုံးပ်ံတုိ႔၊ တုတ္ပ်ံတုိ႔ လုိက္လာမယ္ဆုိတာ။ နန္းၾကဳိင္အေမမ်ားဗ်ာ။ ဘယ္ ေလာက္ေတာင္ တင္းသြားလဲဆိုရင္… ထမိန္မျပီး လုိက္လာတာ။ ေစ်းေလးနားထိေရာက္တယ္ဆုိျဗဲ။ မနာလုိ႔လည္း မရဘူးေလ။ သူက သူ႔သမီးေျခသလုံးကလွလွေလးဆုိတာကုိ အေနာ္က ေတာင္တတ္လုိ႔ တုတ္ျပီး၊ ေတာင့္တင္းေနတဲ႔ ပေလာင္မေျခသလုံးနဲ႔ နွဳိင္းယွဥ္ေပးလုိက္တာကုိး အရုိက္ထိသြားတာေပါ့ 
ေဟးေဟး ။ ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ။
ျပသနာတစ္ခုကုိ ေသးေအာင္ ဖုံးတယ္။ ဖိတယ္။ မရဘူးလား။ ဘယ္လုိမွ မရရင္၊ ငဇဴးတုိ႔က ဓါတ္ဆီ ေလာင္းျပီး မီးရွုိ ႔ပလုိက္တယ္ ျပီးေယာ ေဟးေဟး။ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းျပီး ေျပးရင္းနဲ႔ ဟုိမေန႔ညက လင္ဗန္းနဲ႔ အသားကင္စားေနတဲ႔ ငနဲကုိလည္း ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ဒီေကာင္ကုိလည္း ဆုံးမရမယ္ဆုိျပီးေလ။ အဲဒါနဲ႔ ဒီလုိေကာင္ေတြရွိတတ္တဲ႔ အရက္ဆုိင္ေတြဘက္ကုိ ဆုိင္ကယ္ေျခဦးလွည္႔လုိက္တယ္။ သူတို႔ရွိတတ္တဲ႔ ေနရာ ေတြကုိ အရင္လုိက္ရွာရမယ္။ ျပသနာက တတ္ေနျပီေလ ကုိယ္လည္း မျငိမ္းနုိင္ေတာ႔ နည္းနည္း ေတာ႔ ထပ္ရွာျပီးမွ အျပစ္ခံေတာ႔မယ္ဆုိတဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကလည္း တစ္ခါတည္းခ်လုိက္တယ္။
(ဆက္ရန္)
သရဲအေၾကာင္း ေျပာၾကမယ္ (ေပတေလာကကို စိတ္ဝင္စားသူမ်ား) 
ကုိဇူးဇူးေအာင္
 
Today Myanmar.........မွ
 

Share this article :

0 comments:

Post a Comment

 
Copyright © 2011. ေအာင္သက္ခုိင္ . All Rights Reserved
| Contact Us | Privacy policy | Term of use | Widget | Advertise with Us | Site map